Od wyrenderowanego tekstu do breloka STL w przeglądarce

Wpisujesz nazwę w narzędziu tekstowym slicera i za każdym razem dostajesz ten sam krępy font domyślny. Font, którego naprawdę chcesz użyć, jest w programie graficznym, a nie w slicerze. Właśnie tę lukę wypełnia proces tworzenia breloka STL z tekstu: ustawiasz krój w dowolnym edytorze, eksportujesz czysty PNG lub SVG, a konwerter zamienia go na geometrię. Jest jednak haczyk: konwerter odczytuje piksele i ścieżki, a nie pliki fontów. Nie ma tu listy wyboru fontu, więc każdą decyzję typograficzną podejmujesz przed wysłaniem pliku.

Cienkie linie to miejsce, w którym breloki najczęściej zawodzą. Cienki szeryfowy krój przy rozmiarze 6 pt na zawieszce 60 mm zostaje zrasteryzowany do linii cieńszej niż 0.4 mm, a dysza 0.4 mm albo ją pominie, albo zostawi wąską wstążkę, która odłamie się w kieszeni. Celuj w minimalną grubość linii 1.2 mm na gotowym wydruku; wszystko poniżej 0.8 mm jest loterią. Najlepiej sprawdzają się kroje monoline i geometryczne bold. Fonty skryptowe z połączonymi literami świetnie wyglądają na ekranie, ale po zamknięciu przerw drukują się jako jednolita bryła.

Otwór na kółko do kluczy to drugi częsty punkt pęknięcia. Otwór 3 mm w zawieszce o grubości 5 mm zostawia ściankę 1 mm, która rozerwie się przy pierwszym mocniejszym pociągnięciu łańcuszka. Użyj otworu od 4 mm do 5 mm, zostaw co najmniej 2 mm materiału wokół niego i umieść go wzdłuż dłuższej osi, aby siła działała w płaszczyźnie warstw. Z logo trzeba postąpić tak samo: zamień je na sylwetę albo użyj progowania, aby obrys stał się jednym zamkniętym kształtem.

Otrzymany plik to siatka: jedna płaska podstawa z napisem wypukłym ponad powierzchnię. STL przechowuje wyłącznie geometrię, więc każdy kolor lub gradient z obrazu źródłowego znika przed zakończeniem eksportu. Ma to znaczenie przy logo. Znak czerwono-biały nie trafi do pliku jako dwa kolory; pojawi się jako kształty na różnych wysokościach, a Ty decydujesz, które elementy mają wystawać. Otwórz STL w slicerze i sprawdź obwiednię przed krojeniem. STL nie zawiera jednostek, więc większość slicerów odczytuje liczby jako milimetry.

Napis wypukły, podniesiony o 0.6 mm do 1.0 mm, drukuje się w kilku górnych warstwach i jest wyczuwalny pod kciukiem. Napis grawerowany, wycięty na głębokość od 0.4 mm do 0.8 mm w powierzchni, lepiej znosi zużycie, ale na ciemnym filamencie staje się niewidoczny, chyba że zmienisz kolor na właściwej warstwie. Drukuj brelok płasko, stroną z napisem do góry. Dzięki temu otwór pozostaje okrągły, tekst jest na górnej powierzchni i nie potrzebujesz podpór. Wysokość warstwy 0.2 mm odwzorowuje relief 0.6 mm w trzech warstwach.

Brelok nosi się w kieszeni razem z kluczami, dlatego grubość ma większe znaczenie niż szczegóły. Dwa milimetry są na tyle cienkie, że element może się uginać; trzy milimetry zachowują kształt i nadal płasko układają się na torbie. Nie przekraczaj około 60 mm na dłuższym boku zawieszki, bo dłuższe płytki zaczepiają o smycze i działają jak dźwignia na otwór. Jeśli litery tworzą obrys zamiast znajdować się na płytce bazowej, tracisz płaską powierzchnię i zyskujesz kruche mostki. Płytka bazowa z wypukłym tekstem wytrzyma rok użytkowania.